Hoe een vergeten laptop mij groots inspireerde

Het is januari 2017. Ik heb afgesproken in Lelystad met Maaike Bruggeman, mijn business coach om te werken aan het concept van De Bloeiberg. We ontmoeten elkaar bij Bataviastad en lopen naar een heel fijn koffietentje. Daar spenderen we de ochtend met heerlijke latte’s en cappuccino’s en we brainstormen wat af. De vragen van Maaike prikkelen en dat levert mooie inzichten op. De ideeën die ik heb, leg ik haar voor en zij geeft mij haar feedback. Ook laat ze mij zien waar mijn blinde vlekken liggen. En dat voelt heel goed.

Het beeld dat ontstaat is er een van een driehoek. Met Talentontwikkeling, Zelfbeeld en Zelfvertrouwen als pijlers. En onder ieder van deze pijlers ga ik mijn coaching in verschillende pakketten plaatsen. Whoa wat heb ik zin om te gaan knallen met De Bloeiberg, zo enorm inspirerend!

Na een heerlijke lunch gaan we in de middag op een andere locatie verder werken. Al pratend lopen we naar de auto toe. Op de parkeerplaats slaat bij mij de paniek toe, laptop vergeten! Whaaaahhh! We besluiten dat Maaike alvast naar de andere locatie rijdt en ik sprint als een malle terug naar het koffietentje. En gelukkig, mijn laptop ligt er nog, precies op de plek waar ik hem in z’n knalroze hoes heb achtergelaten.

Terug bij mijn auto stap ik in en onderweg naar de tweede locatie gaan mijn gedachten naar alles wat we die ochtend hebben besproken. Over doelgroep, over mijn missie, over het verschil dat ik wil maken met De Bloeiberg. Hoe mijn eigen verhaal en levenservaring heeft gemaakt dat ik heb gekozen voor het ondernemerschap. Omdat ik als coach en talentontwikkelaar het verschil wil maken voor die kinderen en jongeren die zich onzichtbaar voelen, die (weer) willen leren op zichzelf te vertrouwen, die positief over zichzelf willen denken wanneer ze in de spiegel kijken. Om ze te laten inzien wat hun unieke talenten zijn en hoe ze die kunnen inzetten.

Maar ook dat het voor ouders heel lastig kan zijn om een coach voor hun kind of puber in te schakelen. En hoe je daarover met elkaar in gesprek komt. Om te delen waar je mee zit en vervolgens te bekijken of je elkaar kunt ontmoeten in het vinden of bieden van een oplossing.

En dan ineens gebeurt het. Op de radio komt een liedje van Alessia Cara, Scars To Your Beautiful. En ik voel aan alles dat dit lied een boodschap voor mij heeft. Dat het me roept om iets mee te doen. Helemaal plaatsen kan ik het nog niet. Op de tweede locatie bij Maaike aangekomen deel ik mijn gedachten en vertel ik over de muziek. Dat ik het gevoel heb dat het niet voor niets was dat ik mijn laptop vergat, omdat ik tijdens de autorit dat specifieke nummer van Alessia Cara moest horen. Ik parkeer het voor dat moment en we gaan verder aan de slag. Wat een waardevolle dag was het, en vol energie en mooie plannen rijd ik naar huis.

Onderweg in de auto hoor ik weer “mijn” liedje. En in de weken en maanden die volgen, is dit nummer iedere keer op de radio wanneer ik in mijn auto stap. Ook al zijn het maar ritjes van 5 minuten.

Wat specifiek raakt en resoneert is het volgende stuk uit de songtekst:

“There’s a hope that’s waiting for you in the dark
You should know you’re beautiful just the way you are
And you don’t have to change a thing, the world could change its heart
No scars to your beautiful, we’re stars and we’re beautiful

So to all the girls that’s hurting
Let me be your mirror, help you see a little bit clearer
The light that shines within”

Het raakt me en ik voel me geroepen in actie te komen. Niet alleen voor meiden, maar ook voor die jongens die zich onzeker voelen.
En dan, eind mei, begin juni, komt alles samen. En realiseer ik me dat ik heel graag een training en coachingsprogramma wil ontwikkelen voor kinderen en jongeren die hun zelfbeeld willen versterken. Ik ga schrijven, nadenken en veel lezen. En binnen twee dagen heb ik het programma uitgewerkt, SpiegelJeZelfbeeld is geboren.

In september starten we, in verschillende groepen, van 4 tot maximaal 6 deelnemers. Wil je meer weten? Stuur me dan gerust een e-mail.

Ik ontmoet je graag op De Bloeiberg.

Het ontstaan van SpiegelJezelfBeeld, mijn eigen verhaal over zelfbeeld

Als meisje ben ik op school gepest, op de lagere school, maar ook op de middelbare school. Ik was altijd de jongste van de klas, want ik ben jarig in september.
Ik voelde me niet gezien, anders en dat resulteerde in een gevoel dat ik het niet waard was. Vriendinnetjes had ik zeker wel, maar toen mijn beste vriendin verhuisde in de zomer van 1986, was ik echt verdrietig. Gelukkig bleven we elkaar wel zien en spreken, maar er was toch een hoop veranderd.

Een jaar later verhuisden wij zelf. Van Amsterdam naar Overveen kwam ik als Amsterdamse meisje op een school terecht kwam, waar keurige meisjes en jongens uit Overveen, Bloemendaal en Haarlem naartoe gingen. De eerste dag daar op school, om kennis te maken met mijn nieuwe klas, zal ik nooit vergeten.

Een van de eerste opmerkingen was, oh kijk wat een mooie meid! Vervolgens werd mij gevraagd wat over mezelf te vertellen dus dat deed ik. En toen was het commentaar (in mijn ogen) niet van de lucht. Ik praatte anders, nou dat kon echt niet, het was te plat (waar ik me overigens helemaal niet van bewust was) en toen ging het ook ineens over wat ik aan had.
Tot overmaat van ramp, kreeg ik ook nog een bril in dat eerste schooljaar in Overveen. Kortom, ik voelde me onzichtbaar. Ik bouwde gelukkig wel vriendschappen op, maar slechts een handjevol meiden gingen naar dezelfde middelbare school als ik. En helaas wamen we niet in dezelfde klas terecht.

Op de middelbare school werd het niet heel veel beter, ik had wel vriendinnen, maar ik voelde me nog steeds niet op mijn plek, ik had heimwee naar Amsterdam. Ik kon goed leren en haalde prima cijfers en mijn plezier haalde ik uit lezen. Dat was mijn manier om nieuwe werelden te ontdekken en te zien dat het ook anders kon. Ook ballet was voor mij een belangrijke uitlaatklep en een manier om me te uiten. Heerlijk vond ik dat.

Het keerpunt kwam toen ik in 4 Havo tijdens Nederlands of Maatschappijleer (gegeven door meneer Smit) naast Daphne Schoneveld zat. In mijn ogen een van de mooiste en populairste meiden van de klas. En ik weet niet meer precies wat de context was, maar ze zei tegen mij dat ze vond dat ik prachtige ogen had. Voor mij, toen 15 of 16, was dat echt zo belangrijk! Ik voelde me gezien. Vanaf dat moment ging het ook beter en weet ik nog dat ik dacht, ik word dus wel gezien.

Achteraf gezien is dat het moment geweest waarop bij mij het zaadje geplant is om te werken aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen. Om naar mezelf te kunnen kijken en blij te zijn met wat ik zie. Door de jaren heen (ik word 40 dit jaar) heb ik de nodige kennis en ervaring opgedaan rondom zelfbeeld en zelfvertrouwen. Ook talentontwikkeling en inzicht krijgen en geven in talenten van anderen heeft een grote rol gespeeld in mijn werkzame leven.

En die kennis en ervaring heb ik nu gestopt in een nieuw programma van De Bloeiberg, dat ik SpiegelJeZelfBeeld noem. Omdat ik weet hoe belangrijk het is dat wanneer je van jongs af aan al werkt aan je zelfbeeld en zelfvertrouwen, je steviger in het leven staat. Door kleinschalige groepscoaching te combineren met individuele coaching gedurende drie maanden, voor 4 tot maximaal 6 deelnemers per groep, gaan we aan de slag. Met mindset, spiegelen, schrijven en dankbaarheid. Door elkaar te steunen en te supporten, als buddy’s. Opgedeeld in leeftijdscategorieën 10 – 12 jaar, 12 – 14 jaar en 14 – 17 jaar.

We starten begin september 2017. Wil je meer informatie of wil je de introductieaanbieding ontvangen? Mail me dan gerust op maartje@debloeiberg.nl. Ik ontmoet je graag op De Bloeiberg. Want ik weet een ding heel zeker: Geloof in jezelf en je kunt bergen verzetten!