Hoe een vergeten laptop mij groots inspireerde

Het is januari 2017. Ik heb afgesproken in Lelystad met Maaike Bruggeman, mijn business coach om te werken aan het concept van De Bloeiberg. We ontmoeten elkaar bij Bataviastad en lopen naar een heel fijn koffietentje. Daar spenderen we de ochtend met heerlijke latte’s en cappuccino’s en we brainstormen wat af. De vragen van Maaike prikkelen en dat levert mooie inzichten op. De ideeën die ik heb, leg ik haar voor en zij geeft mij haar feedback. Ook laat ze mij zien waar mijn blinde vlekken liggen. En dat voelt heel goed.

Het beeld dat ontstaat is er een van een driehoek. Met Talentontwikkeling, Zelfbeeld en Zelfvertrouwen als pijlers. En onder ieder van deze pijlers ga ik mijn coaching in verschillende pakketten plaatsen. Whoa wat heb ik zin om te gaan knallen met De Bloeiberg, zo enorm inspirerend!

Na een heerlijke lunch gaan we in de middag op een andere locatie verder werken. Al pratend lopen we naar de auto toe. Op de parkeerplaats slaat bij mij de paniek toe, laptop vergeten! Whaaaahhh! We besluiten dat Maaike alvast naar de andere locatie rijdt en ik sprint als een malle terug naar het koffietentje. En gelukkig, mijn laptop ligt er nog, precies op de plek waar ik hem in z’n knalroze hoes heb achtergelaten.

Terug bij mijn auto stap ik in en onderweg naar de tweede locatie gaan mijn gedachten naar alles wat we die ochtend hebben besproken. Over doelgroep, over mijn missie, over het verschil dat ik wil maken met De Bloeiberg. Hoe mijn eigen verhaal en levenservaring heeft gemaakt dat ik heb gekozen voor het ondernemerschap. Omdat ik als coach en talentontwikkelaar het verschil wil maken voor die kinderen en jongeren die zich onzichtbaar voelen, die (weer) willen leren op zichzelf te vertrouwen, die positief over zichzelf willen denken wanneer ze in de spiegel kijken. Om ze te laten inzien wat hun unieke talenten zijn en hoe ze die kunnen inzetten.

Maar ook dat het voor ouders heel lastig kan zijn om een coach voor hun kind of puber in te schakelen. En hoe je daarover met elkaar in gesprek komt. Om te delen waar je mee zit en vervolgens te bekijken of je elkaar kunt ontmoeten in het vinden of bieden van een oplossing.

En dan ineens gebeurt het. Op de radio komt een liedje van Alessia Cara, Scars To Your Beautiful. En ik voel aan alles dat dit lied een boodschap voor mij heeft. Dat het me roept om iets mee te doen. Helemaal plaatsen kan ik het nog niet. Op de tweede locatie bij Maaike aangekomen deel ik mijn gedachten en vertel ik over de muziek. Dat ik het gevoel heb dat het niet voor niets was dat ik mijn laptop vergat, omdat ik tijdens de autorit dat specifieke nummer van Alessia Cara moest horen. Ik parkeer het voor dat moment en we gaan verder aan de slag. Wat een waardevolle dag was het, en vol energie en mooie plannen rijd ik naar huis.

Onderweg in de auto hoor ik weer “mijn” liedje. En in de weken en maanden die volgen, is dit nummer iedere keer op de radio wanneer ik in mijn auto stap. Ook al zijn het maar ritjes van 5 minuten.

Wat specifiek raakt en resoneert is het volgende stuk uit de songtekst:

“There’s a hope that’s waiting for you in the dark
You should know you’re beautiful just the way you are
And you don’t have to change a thing, the world could change its heart
No scars to your beautiful, we’re stars and we’re beautiful

So to all the girls that’s hurting
Let me be your mirror, help you see a little bit clearer
The light that shines within”

Het raakt me en ik voel me geroepen in actie te komen. Niet alleen voor meiden, maar ook voor die jongens die zich onzeker voelen.
En dan, eind mei, begin juni, komt alles samen. En realiseer ik me dat ik heel graag een training en coachingsprogramma wil ontwikkelen voor kinderen en jongeren die hun zelfbeeld willen versterken. Ik ga schrijven, nadenken en veel lezen. En binnen twee dagen heb ik het programma uitgewerkt, SpiegelJeZelfbeeld is geboren.

In september starten we, in verschillende groepen, van 4 tot maximaal 6 deelnemers. Wil je meer weten? Stuur me dan gerust een e-mail.

Ik ontmoet je graag op De Bloeiberg.

Het ontstaan van SpiegelJezelfBeeld, mijn eigen verhaal over zelfbeeld

Als meisje ben ik op school gepest, op de lagere school, maar ook op de middelbare school. Ik was altijd de jongste van de klas, want ik ben jarig in september.
Ik voelde me niet gezien, anders en dat resulteerde in een gevoel dat ik het niet waard was. Vriendinnetjes had ik zeker wel, maar toen mijn beste vriendin verhuisde in de zomer van 1986, was ik echt verdrietig. Gelukkig bleven we elkaar wel zien en spreken, maar er was toch een hoop veranderd.

Een jaar later verhuisden wij zelf. Van Amsterdam naar Overveen kwam ik als Amsterdamse meisje op een school terecht kwam, waar keurige meisjes en jongens uit Overveen, Bloemendaal en Haarlem naartoe gingen. De eerste dag daar op school, om kennis te maken met mijn nieuwe klas, zal ik nooit vergeten.

Een van de eerste opmerkingen was, oh kijk wat een mooie meid! Vervolgens werd mij gevraagd wat over mezelf te vertellen dus dat deed ik. En toen was het commentaar (in mijn ogen) niet van de lucht. Ik praatte anders, nou dat kon echt niet, het was te plat (waar ik me overigens helemaal niet van bewust was) en toen ging het ook ineens over wat ik aan had.
Tot overmaat van ramp, kreeg ik ook nog een bril in dat eerste schooljaar in Overveen. Kortom, ik voelde me onzichtbaar. Ik bouwde gelukkig wel vriendschappen op, maar slechts een handjevol meiden gingen naar dezelfde middelbare school als ik. En helaas wamen we niet in dezelfde klas terecht.

Op de middelbare school werd het niet heel veel beter, ik had wel vriendinnen, maar ik voelde me nog steeds niet op mijn plek, ik had heimwee naar Amsterdam. Ik kon goed leren en haalde prima cijfers en mijn plezier haalde ik uit lezen. Dat was mijn manier om nieuwe werelden te ontdekken en te zien dat het ook anders kon. Ook ballet was voor mij een belangrijke uitlaatklep en een manier om me te uiten. Heerlijk vond ik dat.

Het keerpunt kwam toen ik in 4 Havo tijdens Nederlands of Maatschappijleer (gegeven door meneer Smit) naast Daphne Schoneveld zat. In mijn ogen een van de mooiste en populairste meiden van de klas. En ik weet niet meer precies wat de context was, maar ze zei tegen mij dat ze vond dat ik prachtige ogen had. Voor mij, toen 15 of 16, was dat echt zo belangrijk! Ik voelde me gezien. Vanaf dat moment ging het ook beter en weet ik nog dat ik dacht, ik word dus wel gezien.

Achteraf gezien is dat het moment geweest waarop bij mij het zaadje geplant is om te werken aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen. Om naar mezelf te kunnen kijken en blij te zijn met wat ik zie. Door de jaren heen (ik word 40 dit jaar) heb ik de nodige kennis en ervaring opgedaan rondom zelfbeeld en zelfvertrouwen. Ook talentontwikkeling en inzicht krijgen en geven in talenten van anderen heeft een grote rol gespeeld in mijn werkzame leven.

En die kennis en ervaring heb ik nu gestopt in een nieuw programma van De Bloeiberg, dat ik SpiegelJeZelfBeeld noem. Omdat ik weet hoe belangrijk het is dat wanneer je van jongs af aan al werkt aan je zelfbeeld en zelfvertrouwen, je steviger in het leven staat. Door kleinschalige groepscoaching te combineren met individuele coaching gedurende drie maanden, voor 4 tot maximaal 6 deelnemers per groep, gaan we aan de slag. Met mindset, spiegelen, schrijven en dankbaarheid. Door elkaar te steunen en te supporten, als buddy’s. Opgedeeld in leeftijdscategorieën 10 – 12 jaar, 12 – 14 jaar en 14 – 17 jaar.

We starten begin september 2017. Wil je meer informatie of wil je de introductieaanbieding ontvangen? Mail me dan gerust op maartje@debloeiberg.nl. Ik ontmoet je graag op De Bloeiberg. Want ik weet een ding heel zeker: Geloof in jezelf en je kunt bergen verzetten!

De verborgen talenten van kleuters

Hebben jullie het nieuwe programma op NPO 1 al gezien? Maandagavond was de eerste aflevering van Het Geheime Leven van 4-jarigen. Op basis van de promofilmpjes was ik ontzettend nieuwsgierig geworden, want hoe leuk is het concept om een groep kleuters van 4 jaar te volgen door middel van verborgen camera’s. Alsof je als een vlieg op de muur, kunt meekijken in hun belevingswereld.
In een mooie setting en een fijne omgeving hebben de makers een groot klaslokaal gericht op kleuters ingericht en overal hangen verborgen camera’s. De kinderen dragen allemaal microfoons, maar gelukkig hindert dat ze niet met spelen. En achter de schermen zitten ontwikkelingspsycholoog Steven Pont (wat een topper) en pedagoog Minchenu Maduro mee te kijken en zij geven hun visie en commentaar op de situaties die zich voordoen. En dat levert mooie analyses en inzichten op.
Kinderen van 4 zitten nog in de magische fase. Ze hebben een grote fantasie en kijken vol verwondering naar de wereld om ze heen, het leven is soms echt een sprookje voor ze. En de dingen die ze op deze leeftijd leren, nemen ze de rest van hun leven mee. Hoe leuk dus om een kijkje te krijgen in hun wereld op een manier die je als ouder bij je eigen kinderen zelf niet snel zal zien.
Wat ik als talentontwikkelaar en moeder heel erg leuk vond om te zien, was de manier waarop het groepsproces tot stand komt wanneer die kinderen bij elkaar gezet worden. Wie neemt de leiding, wie maken vriendjes en wat gebeurt er bijvoorbeeld wanneer twee kleine dametjes, Danique en Elle, allebei besluiten de koning van de groep te willen worden. Hilarisch om te zien hoe de meisjes omgaan met elkaar en de strijd aangaan om de kroon en de Elsa schoenen. Ondanks de herrie, maken de meeste andere kinderen zich niet druk om wat zich tussen Danique en Elle afspeelt. Kleine Jonas vindt er wel wat van en hij werpt zich gelijk op als vredestichter en probeert de ruzie tussen de meisjes te sussen. Zo grappig om te zien hoe dat werkt, en welke natuurlijke rollen en talenten er naar voren komen.
Tijdens het buitenspelen in een prachtige tuin met boomgaard, wordt er onder begeleiding van een van de leerkrachten (die alleen tijdens spelletjes en opdrachten in beeld komen) een wedstrijdje georganiseerd. In twee groepjes van vier kinderen, wordt er een rijtje gemaakt van de zandbak naar een emmer en de opdracht is, pak het zand uit de zandbak en geef het door opdat de emmer zo vol mogelijk raakt. De winnaar is het team dat de meeste zand in de emmer heeft. Hoe leuk om te zien hoe die kleine kinderen dit aanpakken. Het groepje met de oranje emmer gaat gewoon doen zonder daar verder structuur in aan te brengen. Daardoor krijgen ze zeker veel zand in de emmer, maar verliezen ze ook een hoop onderweg. Het groepje met de blauwe emmer doet het anders. In dat groepje zie je dat Boris echt de leiding neemt en dat de andere kinderen dat helemaal accepteren. Het echt fijn vinden dat iemand als hij de leiding neemt en dit groepje wint dan ook deze opdracht.
Wat er daarna gebeurt is ook zo mooi. Een van de andere meisjes in de groep voelt zich geplaagd door een van de andere kinderen. En in plaat van dat ze naar de juf of meester gaat, loopt ze naar Boris om te zeggen wat er gebeurd is. Boris pakt zijn rol echt helemaal en zegt er wat van tegen het jongetje in kwestie.
En zo kan ik nog wel even doorschrijven. Over de opdracht waarin kinderen elkaar allemaal een cadeautje mogen geven en waarin er uiteindelijk iemand overblijft zonder cadeau. En dat het jongetje ernaast zijn cadeautje weggeeft, omdat zijn vriendje daar blij van wordt. En over de vriendschap die er uiteindelijk ontstaat tussen twee van de meisjes die allebei niet mee mogen spelen met de andere meisjes.
Wat me echt geraakt heeft in het programma is de manier waarop deze kinderen omgaan met de situaties waarin ze terecht komen. En dat ze feilloos doorhebben hoe ze zich daarin staande kunnen houden. Er heel snel vriendschappen gesloten worden, maar ook ruzie wordt gemaakt. Wie de rol van leider op zich neemt, wie de volgers zijn en wie de vredestichter. En hoe elk kind op zijn of haar eigen manier laat zien wat voor talenten ze hebben. Wat het betekend voor het zelfbeeld en zelfvertrouwen om je gezien te weten in een nieuwe groep. Voor het ene kind is dat wat makkelijker dan voor de andere en uiteindelijk vindt iedereen zijn plek.
Heb jij het programma ook gezien? En wat vond je ervan? Ben reuze benieuwd en vindt het leuk jouw reactie te lezen. Ik ga in ieder geval volgende week maandag weer kijken, om 22.05 uur op NPO1!
Warme groet,
Maartje